نگاهی کلّی به آیات علمی قرآن کریم

به طور کلّی می توان آیاتی را که به بُعد اعجاز علمی قرآن کریم ارتباط می گیرند، به دو نوع تقسیم کرد:

۱) نوع اوّل:آیاتی اند که بشر قبل از انکشافات علمی عصر حاضر، از آنها شناخت و آنگاهی سطحی داشته است؛ هر چند که به تمام ابعاد و اعماق آن آشنا نبوده است.

۲) نوع دوم:آیاتی اند که انسان عصر قدیم، مطلقاً از مفاهیم مطروحه در آنها هیچ شناخت و معرفتی نداشته است.

در ارتباط با نوع نخست از این آیات که قدیمیان از آن معرفت و شناخت جزئی داشته اند و این معرفت نسبت به شناخت های جدیدی که انسان امروز به فضل اختراعات جدید علمی از همان موضوعات کسب نموده، بسیار ناقص بوده است، باید گفت که: قرآن کریم اولاً این بخش از موضوعات را به زبان علمی مطرح نموده است، در حالی که علم در عصر نزول قرآن به کشف آنها موفق نگردیده بود. و ثانیاً: قرآن کریم در تبیین آیاتی این گونه، کلمات و تعبیراتی را به کار گرفته است که با نحوهء نگرش و شناخت قدما از همان موضوعات نیز سازگار بوده است. چه اگر قرآن در آن عصر به زبان تکنیکی علم جدید سخن می گفت، این امر قطعاً موجب اختلاف تلقّی و برداشت میان پیشینیان می گردید و در چنین حالتی، هدف حقیقی از نزول قرآن کریم که همانا اصلاح و هدایت نوع انسان است، تحت الشّعاع این قضیه قرار می گرفت.

از خدا هدایت بطلبید

عامل بسیار موثر برای افزایش اعتماد به نفس ، ارتباط با خداست . کسی که از خدا حمایت می طلبد ، پشتوانه بسیار عظیمی را احساس می کند . کمک خواستن از خدا یعنی بهره گرفتن از کل نیروی طبیعی و ماورای طبیعی . کسی که از عظیم ترین نیروی هستی بهره می برد و او را به یاری می طلبد ، حتی توانایی جا به جا کردن کوهها را در خود حس می کند .

آداب و آفات سخن

یکی از نعمت های بزرگ خداوند به بشر زبان و توانایی سخن گفتن است. بدون توان سخن گفتن آدمی ناتوان از ارتباط با دیگری و انتقال یافته ها و دانش های خویش است. توانایی سخن گفتن به انسان این امکان را می دهد که بتواند به سادگی و آسانی با دیگری ارتباط برقرار کرده و دانش و عواطف و احساسات خود را منتقل کند. نقش زبان و سخن گفتن در انسان تا آن اندازه است که برخی بر این باورند که انسان با سخن گفتن فکر می کند هر چند که این سخن گویی درونی است ولی شکلی از سخن گفتن است. متفکر و اندیشمندی که در گوشه ای نشسته است با سخن گفتن درونی تفکر می کند و می اندیشد. از این روست که برخی اندیشیدن را به معنای سخن گفتن دانسته اند و فلاسفه و علمای دانش منطق عنوان نطق و سخن گفتن را به معنا و مفهوم تفکر دانسته و از انسان عاقل و خردمند به ناطق تعبیر کرده و گفته اند؛ انسان حیوانی ناطق است.